A Χρήστος (“Jristos”) le gusta repetir un verso – “dulcemente dormiremos como niños pequeños, dulcemente”…

Ύπνος
του Κ.Γ. Καρυωτάκης (1896-1928)

Θα μας δοθεί το χάρισμα και η μοίρα
να πάμε να πεθάνουμε μια νύχτα
στο πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας;
Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
γλυκά. Kι απάνωθέ μας θε να φεύγουν,
στον ουρανό, τ’ αστέρια και τα εγκόσμια.
Θα μας χαϊδεύει ως όνειρο το κύμα.
Kαι γαλανό σαν κύμα τ’ όνειρό μας
θα μας τραβάει σε χώρες που δεν είναι.
Aγάπες θα ’ναι στα μαλλιά μας οι αύρες,
η ανάσα των φυκιών θα μας μυρώνει,
και κάτου απ’ τα μεγάλα βλέφαρά μας,
χωρίς ναν το γρικούμε, θα γελάμε.
Tα ρόδα θα κινήσουν απ’ τους φράχτες,
και θά ’ρθουν να μας γίνουν προσκεφάλι.
Για να μας κάνουν αρμονία τον ύπνο,
θ’ αφήσουνε τον ύπνο τους αηδόνια.
Γλυκά θα κοιμηθούνε σαν παιδάκια
γλυκά. Kαι τα κορίτσια του χωριού μας,
αγριαπιδιές, θα στέκουνε τριγύρω
και, σκύβοντας, κρυφά θα μας μιλούνε
για τα χρυσά καλύβια, για τον ήλιο
της Kυριακής, για τις ολάσπρες γάστρες,
για τα καλά τα χρόνια μας που πάνε.
Tο χέρι μας κρατώντας η κυρούλα,
κι όπως αργά θα κλείνουμε τα μάτια,
θα μας διηγιέται –ωχρή– σαν παραμύθι
την πίκρα της ζωής. Kαι το φεγγάρι
θα κατεβεί στα πόδια μας λαμπάδα
την ώρα που στερνά θα κοιμηθούμε
στο πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας.
Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
που όλη τη μέρα εκλάψαν και αποστάσαν.

(Se puede escuchar aquí)

P6160063

Y mi traducción (se admiten, como siempre, comentarios u observaciones al respecto…)

Sueño
de Kostas Karyotakis (1896-1928)

¿Nos será entregado el regalo y el destino
de ir a morir una noche
a la verde orilla de la patria?
Dulcemente dormiremos como niños pequeños
dulcemente. Y sobre nosotros se irán yendo,
en el cielo, las estrellas y lo terrenal.
Nos acariciará como sueño la ola.
Y azulado como ola nuestro sueño
nos arrastrará a países que no son.
Amores serán en nuestro cabello las brisas,
la respiración de las algas nos perfumará,
y bajo nuestros grandes párpados,
sin entenderlo, reiremos.
Las rosas dejarán las cercas,
y vendrán a servirnos de almohada.
Para hacer de nuestro sueño armonía,
dejarán su sueño los ruiseñores.
Dulcemente dormiremos como niños pequeños
dulcemente. Y las chicas de nuestro pueblo,
piruétanos*, se detendrán alrededor
y, agachándose, a escondidas nos hablarán
de las cabañas doradas, del sol
del domingo, de las macetas blanquísimas,
de nuestros años felices que se van.
Agarrándonos la mano la abuela,
y a medida que despacio vayamos cerrando los ojos,
nos contará – demacrada – como un cuento
la amargura de la vida. Y la luna
bajará a nuestros pies como cirio
en el momento en que por fin dormiremos
en la verde orilla de la patria.
Dulcemente dormiremos como niños pequeños
que todo el día lloraron y se cansaron.

* αγριαπιδιές: piruétanos espinosos (Pyrus spinosa)

Anuncios