“… κ’ εμουρμούριζε παραπονιάρικο τραγούδι – τραγούδι ντόπιο, στον κάμπον εκεί γεννημένο, φτωχό και άχαρο σαν τη φωνή της και σαν την ίδια βάναυσο…”
(Ο Ζητιάνος, Α. Καρκαβίτσα, 1896)
“…y susurraba una canción lastimera – canción de la tierra, nacida allí en el campo, pobre y triste como su voz y como ella ruda…”
(El mendigo, Andreas Karkavitsas, 1896)
Advertisement


Miércoles, 20 abril 2011 at 15:58
Ευχαριστώ πολύ, Beatriz!
Καλό Πάσχα!
Miércoles, 20 abril 2011 at 22:29
Καλό Πάσχα και σε σένα Νίκο. Φέτος χωρίς αυγά και με τρομπέτες…